Jednostronny finał...

Finałowe składy

Pierwszy finał Ligi Mistrzów za nami, teraz pora na kolejną edycję, tj. sezon 1993/94. AC Milan po raz kolejny zagrał w finale owych rozgrywek (od roku 1989 na 6 możliwych finałów, uczestniczył w 3, a rok 1994 był 4 finałem), z kolei dla katalońskiej FC Barcelony był to kolejny finał po zwycięstwie w Pucharze Mistrzów w 1992 roku po meczu z Sampdorią Genua. Jak na finalistów przystało, zespoły były naszpikowane gwiazdami. Dodatkowym smaczkiem był fakt, że w kadrach obydwu zespołów znajdowali się Duńscy bracia Laudrup. Starszy z braci, Michael występował wówczas w Barcelonie, z kolei o 5 lat młodszy Brian był zawodnikiem mediolańczyków. Starcie obydwu zespołów miało także dodatkowy smaczek, w postaci rywalizacji dwóch wybitnych trenerów, którzy w przeszłości byli wybitnymi zawodnikami, Fabio Capello zasiadał na ławce AC Milan, z kolei Johan Cruijff przewodził FC Barcelonę.
Finał rozgrywano na Stadionie Olimpijskim w Atenach, a 70 tysięcy kibiców oczekiwało na najwyższej klasy widowisko piłkarskie. Mecz, który zapowiadał się równorzędnie okazał się meczem jednej drużyny. Włoski zespół wypunktował Katalończyków, nie pozostawiając złudzeń, kto był lepszy tego dnia. Bohaterem meczu był włoski napastnik Daniele Massaro, który strzelił dwie bramki, odpowiednio w 22 i 45 minucie. Dzięki niemu Milan prowadził po pierwszej połowie 2:0. Kolejne bramki dołożyli Dejan Savićević w 47 minucie oraz Marcel Desailly w 58 minucie, ustalając wynik na 4:0. Skrót meczu dostępny tutaj https://www.youtube.com/watch?v=0pD4EFGQDhA Obydwa zespoły wystąpiły w najmocniejszych składach, jednak to piłkarze włoskiego zespołu byli zdecydowani lepsi w tym pojedynku. Katalończykom pozostało jedynie na pocieszenie, że najlepszym strzelcem owych rozgrywek był Ronald Koeman, który zdobył 8 bramek.

Paolo Maldini z Pucharem Mistrzów

Mediolańczycy odnieśli swój kolejny triumf w tych elitarnych rozgrywkach, w tym także Paolo Maldini, który odniósł w późniejszych latach wiele sukcesów z Milanem,w  tym także w Lidzie Mistrzów.

Wspomnień czar z pucharu "pocieszenia"...

Pierwszy, krótki powrót do historii pierwszego finału Ligi Mistrzów za nami, stąd też warto wspomnieć o drugich rozgrywkach europejskich, które tylko teoretycznie przynoszą mniej emocji niż mecze UEFA Champions League. Mam tutaj na myśli Ligę Europejską, która przez wielu kibiców nie jest spostrzegana jako równie atrakcyjne widowisko jak rozgrywki "mistrzów" krajowych.

Składy finałowe Pucharu UEFA 1997/98

Wspomnienia zacznę od lat 90, a dokładniej od pierwszego finału, w którym był rozgrywany jeden mecz finałowy, a nie jak w poprzednich rozgrywkach dwa mecze finałowe. Stąd też zacznę od finału Inter Mediolan - Lazio Rzym rozgrywanego 6 maja w roku 1998 na Parc des Princes w Paryżu. Obydwie drużyny był naszpikowane zawodnikami z najwyższej światowej półki. W Interze takie nazwiska jak Ronaldo, Zamorano, Simeone, Pagliuca, Djorkaeff, Zanetti, Winter czy West a po stronie rzymian Nedved, Nesta, Negro, Fuser, Jugović czy Mancini. Mecz zapowiadał się na bardzo dobre widowisko, co potwierdzili piłkarze na boisku. Możecie sami się przekonać oglądając skrót owego meczu dostępny w linku https://www.youtube.com/watch?v=EQ8P8Tg5MWU. Obydwa zespoły zaczęły mecz w swoich najmocniejszych składach.

Chwile triumfu Ronaldo z Pucharem UEFA

Pierwsza połowa zakończyła się się prowadzeniem mediolańczyków 1:0 po bramce Chilijczyka Ivana Zamorano. Kolejne bramki padały po strzelach Argentyńczyka Javiera Zanetti oraz bramce Brazylijczyka Ronaldo, który był w swoim najlepszym momencie kariery, przed serią urazów, które przyhamowały jego karierę. Ostateczny wynik brzmiał 3:0 a ponad 44 tysiące kibiców było w pełni zadowolonych w meczu, w którym nie brakowało walki, chęci zwycięstwa oraz bramek.

Finał Ligi Mistrzów 1992/1993

Wpadłem na pomysł, by w drodze do finału obecnej Ligi Mistrzów przypomnieć poszczególne mecze finałowe tych rozgrywek, a że początek Ligi Mistrzów rozpoczął się w sezonie 1992/1993 (poprzednie rozgrywki były toczone wyłącznie w fazie pucharowej i nosiły nazwę Pucharu Europy), stąd też pierwszym meczem w nowej formule był pojedynek Olympique Marsylia

Olympique Marsylia - 1993

z AC Milan, rozgrywany na Stadionie Olimpijskim w Monachium, dnia 26 maja 1993 roku.
Wcześniej francuska drużyna wystąpiła w finale Pucharu Europy w sezonie 1990/91, w którym przegrała w rzutach karnych 3:5 z Crvena Zvezda Belgrad. Z kolei AC Milan 4-krotnie zwyciężał w Pucharze Mistrzów Krajowych (rok 1963,1969, 1989 oraz 1990), będąc także w finale tych rozgrywek w roku 1958, lecz przegrywając z Realem Madryt po dogrywce 2:3.

AC Milan - 1993

Na trybunach monachijskiego stadionu zasiadło 64 000 widzów, by podziwiać dwie najlepsze drużyny europejskiej, w barwach których grali zawodnicy klasy światowej. Z składzie francuskiej ekipy można wymieniać chociażby postacie Fabiena Barthez'a, Marcel Desailly, Alen Bokšić, Rudi Völler, Abédi Pelé czy Didier Deschamps, z kolei z drużynie mediolańskiej występowali tacy zawodnicy jak Sebastiano Rossi Paolo Maldini, Demetrio Albertini, Alessandro Costacurta, Franco Baresi, Frank Rijkaard, Marco van Basten, Roberto Donadoni oraz Jean-Pierre Papin.

Składy zespołów z meczu finałowego

Na papierze zdecydowanym faworytem był zespół z Mediolanu, aczkolwiek jak to finały, w meczu może wydarzyć się dosłownie wszystko i tak samo było w tym meczu. Zespół z Marsylii zwyciężył po bramce Basile Boli, strzeloną głową z dośrodkowania z rzutu rożnego wykonywanego przez Abédi Pelé (https://www.youtube.com/watch?feature=player_detailpage&v=0jnHC3xttpU). To jedyny triumf francuskiego zespołu w UEFA Champions League, a także w całej historii rozgrywek o tytuł najlepszej drużyny klubowej Europy.

Didier Deschamps 

Plamą na sukcesie położył się cień afery korupcyjnej, na skutek której sezony 1993/94
oraz 1994/95 spędził w niższej klasie rozgrywkowej. Posądzano marsylczyków również o "ustawienie" meczu finałowego, lecz nie udowodniono tego czynu, stąd też mogą się szczycić wywalczonym na boisku tytułem klubowych mistrzów Europy. Z kolei drużyna AC Milan pomimo porażki nadal na boisku udowadniała swój prym, co przyniosło rezultat w postaci zwycięstwa w kolejnej edycji rozgrywek, lecz o tym opowiem w następnym wpisie ;)

3 zdania o obecnej Barcelonie...

Istnieją kluby, które przywiązuję dużą wagę do swoich wartości, barw klubowych oraz innych cech, które  wyróżniają je spośród innych. Przykłady? Athletic Bilbao, mający w składzie większość piłkarzy pochodzących z kraju Basków (w składzie jest jeden obcokrajowiec, tj. francuz A. Laporte), Ajax Amsterdam, który co rok daje szansę gry swoich wychowankom lub młodym piłkarzom dopiero co ściągniętym do klubu, podobnie jak Feyenord Rotterdam. Kiedyś podobnym klubem była FB Barcelona. Jak sytuacja wygląda obecnie? Trochę się zmieniło w tej materii..

Już wyjaśniam, co mam na myśli..

Pamiętacie, jak na klubowych koszulkach nie widniało logo jakiegokolwiek sponsora? Pierwszą zmianę tego trendu można było w sposób zrozumiały wyjaśnić, ze względu na reklamę Unicef-u, lecz reklama Qatar Airways? 

Nie przekonuje mnie fakt, że stroje piłkarzy należy za wszelką cenę traktować jak powierzchnię reklamową, tym bardziej jeśli przez wiele lat utrzymywało się, że koszulki klubu będą nieskazitelne i wolne od reklam. Fakt braku reklam na koszulkach to był jeden ze znaków rozpoznawczych Barcelony i żałuję, że widzę na koszulkach logo linii lotniczych czy firmy produkującej sprzęt elektroniczny z serii AGD.

Polityka transferowa klubu? Skład? Patrząc na skład każdy może stwierdzić, że wychowankowie występują w zespole. Xavi Hernandez, Adreas Iniesta, Pedro, Gerard Pique, Sergio Busquets, Jordi Alba czy Leo Messi. To tylko część piłkarzy z całej szerokiej kadry Barcelony, którzy są wychowankami, ale występujący od wielu lat w zespole. Obecnie? Sergio Roberto, Martin Montoya, Munir El Haddadi to piłkarze młodzi, aczkolwiek rzadko występujący. Słynna szkółka piłkarska La Masia słynie z bardzo dobrego szkolenia. Niestety, nie widać obecnie nowych perełek piłkarskich, które wywodziłyby się z owej szkółki. Za to można dostrzec działania charakterystyczne dla Realu Madryt za kadencji Florentino Pereza czy Chelsea Londyn na początku aktywności Romana Abramowicza. Do klubu ściągani są piłkarze, kosztujący wiele milionów euro, tj. Neymar z Santosu, Luis Suarez z Liverpoolu, Ivan Rakitić z Sevilli, A. der Stegen z Borusii Moenchengladbach. Czy to dobry kierunek? 

Moim zdaniem niekoniecznie. Dlaczego? Ze względu na zaciąg piłkarzy, którzy niekoniecznie utożsamiają się z zespołem jak chociażby wcześniej wymienieni wychowankowie. Każdy z piłkarzy ściągniętych, niezależnie od jego umiejętności (a większość piłkarzy to zawodnicy o ponadprzeciętnych predyspozycjach), nie ma trwałych relacji z klubem, traktując klub jako przejściowy klub, a w przypadku niepowodzenia znajdą sobie inny zespół, w którym mogą występować. Wiele osób może się ze mną nie zgodzić, ale uważam, że w przypadku posiadania szkółki piłkarskiej, z której co roku wychodzi co najmniej paru piłkarzy o wysokich umiejętnościach, to właśnie owi piłkarze powinni być wprowadzani do zespołu, a nie zawodnicy ściągani za miliony z innych klubów. Skoro już kiedyś ów działanie przynosiło zakładane rezultaty, to czemu nie ma poskutkować obecnie? Tradycje, zasady którymi kierują się kluby powinny być charakterystyczne i niezmienne niezależnie od panujących czasów a obecnie wynika, że gdy pieniądze wchodzą grę, wszystko można zmienić...

Nadwaga? Nie przeszkadza ;)

Tłusty czwartek minął dokładnie tydzień temu ale myślę, że warto wspomnieć coś o piłkarzach znanych na świecie, jak i tych mniej rozpoznawalnych na piłkarskich boiskach. Jednak każdy w przedstawionych poniżej piłkarzy łączy jeden aspekt.. nadwaga ;)
Diego Armando Maradona, piłkarz o ile nie najlepszy, to jeden z najwybitniejszych zawodników światowego futbolu. Fani Napoli, Barcelony, Boca Juniors oraz reprezentacji Argentyny zachwycali się jego grą jak i śledzili jego bujne życie osobiste. Po sukcesach, które osiągał w szczycie kariery nastąpił moment, gdy pomimo nadal wysokich umiejętności technicznych, sylwetką słynny Argentyńczyk sportowca już nie przypominał ;)
Łącznie podczas kariery reprezentacyjnej jak i klubowej wystąpił w 583 meczach, strzelając 307 bramek, w tym tą słynną dzięki "boskiej ręce" na mundialu w Meksyku w 1986 roku, gdzie reprezentacja Argentyna zdobyła tytuł Mistrza Świata.

Kolejny należący do grona "grubasków" piłkarz to Ronaldo Luís Nazário de Lima, lub w skrócie po prostu Ronaldo. Piłkarz wybitny, który czarował swoją skutecznością i techniką w Hiszpanii, Brazylii, Włoszech czy Holandii. Zarówno przed urazem kolana jak i po jego wyleczeniu, z nadwagą jak i bez nadal pozostawał jednym z najlepszych napastników na świecie, co dowodzi, że nie zawsze nadmiar kg powoduje słabszą dyspozycję sportową ;) w karierze rozegrał łącznie oficjalnych 518 meczy, strzelając 352 bramki, więc wynik jest imponujący, zważywszy, że gdyby nie kontuzje zapewne statystyki byłby zdecydowanie lepsze. Ilość tytułów klubowych, reprezentacyjnych czy tez indywidualnych nie jest się w stanie zliczyć, co świadczy że "O fenomeno" był piłkarzem światowym. Choć z drugiej strony należy dodać, że 15 stycznia 2015 roku piłkarz podpisał kontrakt  z zespołem Fort Lauderdale Strikers grający w North American Soccer League, a celem jest powrót do formy fizycznej.

Najpierw było dwóch piłkarzy wybitnych, teraz pora na tych mniej rozpoznawalnych, a pierwszym z nich jest holenderski bramkarz Jeroen Verhoeven. Zrobiło się o nim głośno, gdy pojawiła się parę lat temu zdjęcie rezerwowego wtedy bramkarza Ajaxu Amsterdam. Zawodnik na pewno charakterystyczny, gdyż przy 196 cm wzrostu waży... 103 kg :) posturą bardziej przypomina zawodnika piłki ręcznej, lecz należy przyznać, że pomimo sporej nadwagi wystąpił parokrotnie w najwyższej klasie rozgrywkowej w Holandii. Grał w RKC Walwijk, Ajaxie Amsterdam a obecnie jest piłkarzem FC Utrecht, zaliczając już występy w bieżącym sezonie.

Skoro pisałem o jednym bramkarzu, warto napisać o kolejnym, aczkolwiek troszkę z innej daty, a dokładniej z przełomu XIX i XX wieku. Zapewne nie wiele kibiców Chelsea Londyn, jak i innych kibiców na świecie wie, że ten londyński klub zapisał się nie tylko w annałach futbolu poprzez sukcesy sportowe, ale także dzięki Willie Henry Folkue. Któż to taki? Już zdradzam, że to najcięższy piłkarz świata, który dostąpił zaszczytu występu w kadrze narodowej. Był to zaledwie jeden mecz w 1897 roku, lecz należy docenić ów epizod w drużynie narodowej. Przez większość kariery związany był z Sheffield United, gdzie wystąpił w 299 meczach w latach 1894-1904, z kolei z Chelsea F.C. w latach 1904-1905 rozegrał 34 mecze. Zasłynął także w faktu, że mecz, w którym występował został przerwany z powodu.. złamania poprzeczki. Prawdziwa moc, mimo, że bramka była drewniana ;) Zapomniałem dodać, że przy 190 cm wzrostu waga wynosiła 165 kg. Ciekawe jak by sobie poradził w meczu w XXI wieku ;)

Uważam, że cyfra 5 to fajna cyfra, stąd też piątym i ostatnim piłkarzem będzie polak, który nadmiarem kilogramów nie grzeszył. Paweł Strąk, piłkarz grający w przeszłości w Wiśle Kraków, GKS-ie Bełchatów, Zagłębiu Lubin, Górniku Zabrze oraz w Zaiwszy Bydgoszcz. Vice-mistrz Europy do lat 16 w roku 1999, grając wówczas w kadrze prowadzonej przez Michała Globisza. Zapamiętany z bardzo dobrych występów w europejskich pucharach z Wisłą Kraków, ale niestety bardziej pamiętany jest z nadwagi, którą zasłynął z czasów gry w Górniku Zabrze. Piłkarz występował nawet w B-klasie w zespole rezerw Górnika Zabrze,aczkolwiek po przykrym dla niego okresie odbudował się na tyle, by występować w ekstraklasowej Zawiszy Bydgoszcz, występując 15 - krotnie w meczach z rundzie jesiennej sezonu 2014/2015. Więc niezależnie w jakim momencie kariery człowiek się znajduje, można ponownie wrócić do wysokiej dyspozycji.


Zapewne można by znaleźć większą grupę piłkarzy, którzy podczas swojej kariery walczyli z nadwagą, aczkolwiek uważam, że są to przykłady zawodników, którzy pomimo problemów z otyłością, osiągnęli jak na swoje możliwości odpowiednie sukcesy ;)

Co z tą "Odrą" w Wodzisławiu?

Można pomyśleć, że mam zamiar pisać wyłącznie o śląskich klubach, ponieważ dzisiaj ponownie napiszę o zespole śląskim.. dodatkowo, już raz artykuł o tym klubie się pojawił, aczkolwiek gdy natknąłem się w dniu wczorajszym na artykuł o planie ponownej reaktywacji zespołu piłkarskiego w Wodzisławiu musze przyznać, że dotknęła mnie niestrawność.. Dlaczego? Już wyjaśniam..

Każdemu kibicowi ze Śląska, a może także w innych zakątkach kraju jest znany klub piłkarski o nazwie „Odra” Wodzisław Śląski. Może losy klubu nie są znane, stąd krótki powrót do historii. Sezon 2009/2010, to ostatni sezon klubu z Wodzisławia w jego czternastoletniej historii występów w najwyższej klasie rozgrywkowej. Pomimo heroicznej walki o utrzymanie, zaciągu zawodników o bogatej przeszłości piłkarskie (A. Onyszko, M. Cantoro, Brasilia, J. Kowalczyk) nie przyniosło to zakładanych rezultatów i zespół spadł do niższej klasy rozgrywkowej. Sezon 2010/2011 spędzony I lidze to kolejny spadek, z miejsca 17 w I lidze oraz przy rezygnacji rozegrania dwóch ostatnich meczy, zweryfikowanych jako walkowery dla drużyn przeciwnych. Kolejny sezon piłkarze z Wodzisławia Śląskiego, rozpoczęli od najniższej klasy rozgrywkowej, tj. od C-klasy podokręgu rybnickiego. Klub założony przez kibiców Odry nosił nazwę Klub Piłkarski Odra 1922 Wodzisław Śląski. W zespole grali zawodnicy młodzi, którzy byli wychowankami dawnej Odry oraz wodzisławscy kibice, grający w innych lokalnych klubach piłkarskich. Początek działalności był obiecujący, gdyż wywalczono awans do B-klasy, do której jednak nie przystąpiono, gdyż sezon 2012/2013 zespół z Wodzisławia rozpoczął.. w III lidze, grupy śląsko-opolskiej, dzięki fuzji z zespołem Startu Bogdanowice, ze względu na kłopoty finansowej zespołu w woj. o polskiego. Powstał zespół pod nazwą Akademia Piłki Nożnej Odra Wodzisław Śląski. Zespół utrzymał się w klasie rozgrywkowej, jednak w kolejnym sezonie zespół nie zdołał utrzymać się w III lidze. Sezon 2014/2015 to sezon, w którym zespół nie przystąpił do rozgrywek, gdyż powstały zawirowania z przenosinami licencyjnymi z Opolskiego ZPN do Śląskiego Związku Piłki Nożnej. Jednak nie ten temat dziś poruszę..

Pojawił się pomysł w środowisku działaczy piłkarskich w Wodzisławiu Śląskim, by reaktywować klub piłkarski, który występowałby w seniorskiej piłce nożnej (http://www.tuwodzislaw.pl/wiadomosci,nowa-odra-chcemy-cierpliwie-budowac,wia5-3266-9878.html). Są możliwości zaczęcia ponownie od C-klasy bądź wyżej, nawet od rozgrywek III ligi, tworząc zespół z zawodników MKP Odra Centrum Wodzisław Śląski. Wizja, plan godny pochwały, gdyż seniorski zespół w Wodzisławiu to rzecz potrzebna. Mamy nawet piłkarki, występujące w rozgrywkach III ligi piłki nożnej kobiecej. Okaże się, co w rzeczywistości wyklaruje się z owego pomysłu ale w mej głowie pojawia się pytanie.. Nie można by zasiąść do wspólnych rozmów, tj. obecnej Odry Wodzisław Śląski (klub, który istnieje, lecz nie występuje w rozgrywkach) z działaczami MKP Odra Centrum. Małe miasteczko, posiadające w swych granicach około 44 tysiące mieszkańców oraz dwa środowiska piłkarskie, które chcą posiadać klub w seniorskiej piłce, który w przyszłości nawiązywałby do dokonań MKS Odry Wodzisław Śląski. Dlaczego brak możliwości połączenia swych sił? Zaangażowania działaczy związanych z dawnym ekstraklasowym zespołem oraz obecnych, którzy 4 lata temu podjął się odbudowy seniorskiej piłki? Czy postacie Pana Zielińskiego, Mokrego, Gostyńskiego nie mogłyby iść jedną wspólną drogą? Seniorski zespół na licencji obecnie zarejestrowanego klubu APN Odra Wodzisław Śląski, mieszanka zawodników doświadczonych oraz wychodzących w grup juniorskich MKP Odry Centrum? Zatrudnienie trenera, który przez lata był związanych z piłką nożną w Wodzisławiu, jak np. trener J. Adamczyk (obecnie Unia Turza Śląska), J. Skrobacz (Pniówek Pawłowice Śląskie), R. Wieczorek (Limanovia Limanowa) czy P. Sibik (Krupiński Suszec)? Nazwisk można by wymienić więcej zapewne, gdy każdy kibic zaproponował własnego kandydata.. Nigdy nie byłem zagorzałym kibicem Odry, ale klub z małego miasta potrafił urwać punkty zespołom, którego były teoretycznie od niego mocniejsze. wspólnie solidny piłkarski klub. Może nie da się w przyszłości osiągnąć tego, co w latach 1996-2010, czyli występów w ekstraklasie, ale osiągnięcie chociażby poziomu II ligowego i promowanie zawodników lokalnych poprzez to byłoby i tak dużym osiągnięciem zespołu.  To, co zostałoby dodatkowo osiągnięte, byłoby tylko i wyłącznie ogromnym sukcesem działaczy i piłkarzy. Nazwiska takich piłkarzy jak M. Pawełek, W. Skaba, A. Kwiek, R. Staniek, J. Woś,  D. Pawlusiński czy M. Zganiacz są powszechnie znane kibicom piłki nożnej w Polsce, i każdy z nich swoją początkową karierę związał z klubem z Wodzisławia. Można ponownie podążyć tą samą ścieżką. Promować piłkarzy, szkolić i na ich bazie tworzyć zespół, który będzie znów charakteryzował się grą ambitną oraz nieprzewidywalnością, skutkującą zwycięstwami w meczach z zespołami teoretycznie silniejszymi, niezależnie czy byłby to poziom III ligowy, II ligowy czy wyższy.

Klub, który wielu ekspertów piłkarskich co rok skazywało na degradację do niższych lig utrzymywał się i nadal walczył z najlepszymi zespołami w Polsce. Co spowodowało, że klub jest w tym miejscu, w którym jest? Wewnętrzne spory.. Konflikt dawnych działaczy Odry z czeskimi udziałowcami, niejasne interesy ze strony czeskiej, potem podział pomiędzy dawnymi działaczami a środowiskiem, które reaktywowało seniorski zespół. Konflikt, sprzeczne interesy, oczekiwania.. Skoro wszyscy są kibicami Odry, zależy wszystkim na powrocie drużyny na co najmniej III ligowy poziom, to dlaczego każdy chce to osiągnąć na swój rachunek? Działania każdej ze stron (nie oceniam, komu bardziej zależy na współpracy a komu mniej), pokazują, że osiągnięcie kompromisu i rozpoczęcie współpracy może nie jest niemożliwe, ale będzie bardzo trudno je osiągnąć. Moim zdaniem, jeżeli którakolwiek ze stron ma jakieś animozje, pretensje do drugiej strony, to powinna o nich zapomnieć i należy zbudować

Obecnie należy się cieszyć, z wyników zespołu żeńskiego, oraz z faktu znalezienia się grupy osób, która stworzyła od podstaw klub piłkarski, a mecze dziewczyn jak na wodzisławskie realia cieszą się sporą popularnością. Teraz pora na to, aby także podczas gry piłkarzy z Wodzisławia pojawiali się kibice na trybunach, lecz do tego, jest potrzebny zespół występujący w rozgrywkach piłki nożnej męskiej. Lecz by osiągnąć ów cel, należy działać wspólnie, a możliwości wspólnego osiągnięcia sukcesu w postaci jednego, solidnego i rozwojowego klubu piłkarskiego w Wodzisławiu Śląski, występującego pod szyldem „Odra”, nie dostrzegam…

Lepszy czas w Chorzowie?

Ruch Chorzów, klub z tradycjami, ambicjami jak i także z kłopotami (ile to już lat?), który w swoim dorobku posiada liczne sukcesy na arenie krajowej jak i europejskiej, oczywiście jak na możliwości polskich klubów. W Pucharze UEFA w sezonie 1973/74 dotarł do Ćwierćfinału, a w następnym sezonie osiągnął ten sam pułap, ale w Pucharze Europy (odpowiednik dzisiejszej UEFA Champions League). Dodatkowo był finalistą Pucharu Intertoto w roku 1998. Tytułów Mistrza Polski zdobył 14 (ostatni w sezonie 1988/89), łącznie na podium Mistrzostw Polski stając 29 razy. Dołączając do tego trzykrotne wywalczenie Pucharu Polski oraz sześciokrotny udział w finale bez zwycięstwa, nie ma co ukrywać, że chorzowski klub jest ośrodkiem, bez którego ciężko jest sobie wyobrazić rozgrywki ligowe na najwyższym szczeblu. Można chorzowian nie lubić, są także tacy, którzy ich nienawidzą 

i niekoniecznie dobrze życzą ale nie o tym tutaj będzie mowa. 

Klub z Chorzowa.. z sukcesami sportowymi.. z wieloma wybitnymi piłkarzami zarówno przed wojną,

w okresie komunistycznym jak również po roku 1989 (postacie Peterka, Wilimowskiego, Cieślika, Marxa, Buncola, Warzychy) jak i wieloma reprezentantami kraju (m.in. Śrutwa, Sadlok, Baszczyński, Sobiech).  Niestety jak większość klubów w Polsce z problemami..

Wokół Ruchu Chorzów istnieje atmosfera, która zaraża innych.  Jaka? Atmosfera walki o lepsze jutro, plany, chęć i starania realizacji ich. Chorzowianie nigdy nie należeli do potentatów w kraju
co do finansów. Mimo, że klub był w posiadaniu różnych właścicieli, z różnym kapitałem, współpracował z różnymi sponsorami, nigdy nie należał chociażby do średniaków finansowych
w lidze, często (o ile nie do tej pory?) zmagał się z problemami wypłat wynagrodzeń i innych opłat związanych z działalnością klubu. Od lat problemem w Chorzowie jest stadion, na którym grają piłkarze. Stadion przy ulicy Cichej powstał na przełomie lat 1934/1935.. Szanujemy tradycje, ale grać na obiekcie (fakt, modernizowanym na potrzeby wymogów licencyjnych)  już 80 lat? Chyba zarówno kibice, działacze jak i sami piłkarze woleliby rozgrywać na nowszym stadionie, chociażby kameralnym jak w Kielcach.

Jednak odejdźmy od problemów, gdyż owe ma praktycznie każdy klub poza paroma, które wydaje
mi się można wyliczyć na placach jednej ręki. Nigdy nie byłem wyjątkowym fanem chorzowian, kibicowałem śląskim zespołom, gdyż stąd pochodzę, ale Ruch nie był nawet w środkowej klasyfikacji zespołów, którym sympatyzuje. Więc skąd ten artykuł?

Zespół, mający swoje problemy, aczkolwiek zawsze oddający serce i zdrowie na boisku piłkarze. Zawodnicy młodzi (Starzyński, Dziwniel, Kamiński) oraz „weterani” (Malinowski, Surma). Jednego sezonu walczący jak równy z różnym z potentatami, zajmując miejsce na podium Mistrzostw Polski, dzięki temu awansując do europejskich pucharów, gdzieś nie pamiętam, by w ostatnich edycjach rozgrywek w których uczestniczyli przynosili wstyd kibicom (chociażby na świeżo ostatni dwumecz z Metalistem Charków, gdzie odpadli po dogrywce, a grając w dziesiątkę po czerwonej kartce dla Kamińskiego, mieli okazje by doprowadzić do remisu i awansować do fazy grupowej Ligi Europejskiej). Z kolei drugiego sezonu walczący o utrzymanie w Ekstraklasie, tak jak ma to miejsce w obecnym sezonie.

Jednak obecnie, pomimo trudnej sytuacji w lidze, widzę w miarę stabilną sytuację w Chorzowie. Skąd ten optymizm? Wokół klubu mam wrażenie tworzy się grupa ludzi, którzy w końcu potrafią zarządzać klubem i mają wizję działania, plan na chorzowskiego klubu, by za jakiś czas ponownie odgrywał znaczącą rolę. Sytuacja finansowa klubu powoli się normuje, dotychczasowi partnerzy gwarantują stabilność Ruchu, co pozwala na działania bez strachu, że za chwile braknie pieniędzy na działalność   (przykład Korony Kielce czy Widzewa Łódź w 1 lidze). Kadra piłkarzy z zawodnikami ogranymi na ligowych boiskach – Malinowski, Surma, Zieńczuk, Visnakovs, Grodzicki który powrócił ze Śląska Wrocław, Kuś czy Stawarczyk gwarantuje stabilność oraz pewną jakość gry, którą widać podczas meczy chorzowian. Wyniki nie odzwierciedlają tego faktu, ale mecze które oglądałem z udziałem piłkarzy Ruchu były w ich wykonaniu dobre a mecz z Lechią Gdańsk rozgrywany na PGE Arenie, jak dla mnie był meczem nie gorszym od meczy Bundesligi, którą wielu fachowców się zachwyca – wyniki 3:3, mecz z mnóstwem ilości sytuacji bramkowych oraz żywą, agresywną grą ze strony obydwu zespołów.

Zespół się klaruje, a nawet w przypadku pechowego scenariusza, czyli spadku do niższej ligi
(nie życzę im tego, ani nawet nie chcę tego, bo widzę kluby, który w większym stopniu na to zasługują) nadal widzę w Ruchu Chorzów wizję chęć oraz możliwości do budowania klubu, odgrywającego znaczącą rolę na piłkarskiej mapie kraju. Środki finansowe również są zapewnione, ale co ze stadionem? Tutaj jest największy problem chorzowian, gdyż obecnie każdy klub 

w Ekstraklasie (nie licząc zespołów z Bełchatowa, Łęcznej) posiada większe lub nowsze (Kielce, Gliwice) obiekty. Niektóre kluby budują nowe stadiony (Bielsko-Biała, Zabrze – trochę to już 

za długo trwa) lub posiadają stadiony starsze ale zmodernizowane (Szczecin, Bydgoszcz). Były wielokrotnie plany przenosić na Stadion Śląski, ale jak wygląda sytuacja z jego modernizacją wszyscy na Śląsku dobrze znamy, i nie zapowiada się na rychłe zakończenie tego „cyrku” jak śmiem to nazywać. Lecz uważam, że w Chorzowie, zarówno klub jak i władze miasta powinny w końcu podjąć poważne kroki celem budowy nowego stadionu a nie modernizacji stadionu, który 

w porównaniu z innymi w kraju jest „skansenem” jeszcze sprzed okresu II wojny światowej. 

Bez nowego stadionu, gdzie przyjdzie większa grupa kibiców, obejrzą widowisko w lepszych warunkach niż dotychczas (o jakość widowiska jestem pewien, ze zadbają piłkarze chorzowscy), gdzie będą oferowane usługi dla kibiców jak i pozostałych mieszkańców, trudno sobie wyobrazić klub, który miałby w pełni profesjonalnie i bez problemów funkcjonować w piłkarskim świecie.

Finanse się klarują, piłkarze w mojej ocenie gwarantują dobry poziom widowiska więc pora podjąć kolejne kroki, by chorzowski klub, w którym grało wielu reprezentantów kraju, zawodników ponadprzeciętnych jak na polskie boiska, odzyskał swoje zasłużone miejsce w ligowych rozgrywkach. Po co to odwlekać? Trzeba działać jak najszybciej, a najlepiej od dziś..